Czym są badania korpusowe według modelu EBBS?

W modelu EBBS badania korpusowe stanowią procedurę analityczną polegającą na systematycznym badaniu dużych, jasno zdefiniowanych zbiorów tekstów przy użyciu narzędzi ilościowych i jakościowych, z zachowaniem ścisłego rozróżnienia między danymi a interpretacją. Korpus nie jest traktowany jako źródło znaczenia ani normatywnego autorytetu, lecz jako repozytorium obserwowalnych regularności językowych, takich jak wzorce frekwencyjne, współwystępowanie, rozkład kontekstowy czy stabilność użycia. Wyniki badań korpusowych mają charakter deskryptywny i probabilistyczny; służą testowaniu hipotez, identyfikowaniu anomalii oraz ograniczaniu nadinterpretacji, a nie formułowaniu bezpośrednich wniosków teologicznych czy normatywnych.

W procedurze EBBS badania korpusowe pełnią funkcję diagnostyczną i ograniczającą interpretację, nie zaś funkcję źródła znaczenia czy autorytetu semantycznego. Ich celem jest mapowanie obserwowalnych regularności językowych — takich jak częstość form, dystrybucja kontekstowa, współwystępowanie oraz stabilność użycia — w ściśle określonym zbiorze tekstów. Uzyskane obserwacje wyznaczają empiryczne granice interpretacji, wskazując to, co typowe, marginalne lub anomalne. W EBBS dane korpusowe wspierają testowanie hipotez, triangulację oraz wykrywanie nadinterpretacji, pozostając epistemicznie podporządkowane danym pierwotnym.

Dostarczają one twardych danych na temat tego, jak dane słowo lub struktura rzeczywiście funkcjonują w tekście: gdzie się pojawiają, z czym współwystępują, jakie role składniowe pełnią i w jakich gatunkach są używane.

 Eliminuje to interpretacje, które są językowo niemożliwe, choć teologicznie atrakcyjne. 

W tym sensie korpus działa jak narzędzie diagnostyczne w medycynie — nie dostarcza światopoglądowej diagnozy, lecz wyklucza błędne rozpoznania.

Sergei Starostin | pexels.com